Kunst is de menselijke klik
Keren we terug naar waar alles begon: Sint-Martens-Latem. Daar bracht hij veel tijd door in het café van zijn grootmoeder, een plek waar die tijd ook veel kunstenaars graag vertoefden. Onder hen ook grote namen uit de ‘Latemse School’. “Ik heb een mooie jeugd beleefd, leerde veel van mijn grootmoeder en de kunstenaars waren mijn speelmaatjes” blikt Guy Pieters terug.
De school bleek niet zijn ding, wat aanleiding was om al op 16-jarige leeftijd een krantenwinkel te beginnen. Naast lectuur verkocht hij ook sigaren, sigaretten en alles wat nodig was om zelf sigaretten te rollen. Genoeg om destijds heel wat passage te genereren… met vanzelfsprekend ook kunstenaars onder de klanten. Eén van hen, Hubert Malfait, vroeg of hij een werk van hem mocht ophangen. “Dat schilderij was toen wel 180 euro waard t.o.v. 0,25 euro voor een krant. Maar ik verkocht…”. In 1970 ontmoette hij Linda, zijn echtgenote die dezelfde passie voor kunst deelt, zijn steun en toeverlaat doorheen een leven van en voor kunst, waarmee hij samen dromen waarmaakt.
In Parijs moest het gebeuren
In 1979 openden Linda en Guy hun eerste galerij in het vroegere café van zijn grootmoeder. De surrealistische kunstschilder Gaston Bogaert overtuigde hen om zich in de Parijse kunstscène te introduceren, want de galerijen aan o.a. de Avenue Matignon, golden zowat als het centrum van de kunstwereld. Maar dat liep anders dan verhoopt. Dan maar naar de Côte d’Azur doorgereisd om wat te ontspannen. Daar ontmoetten ze Arman, eigenlijk Armand Pierre Fernandez, een kunstenaar die nauw betrokken was bij de oprichting van de kunstenaarsgroep ‘vernieuwd realisme’.
De menselijke klik was de trigger voor veel meer. Arman stelde voor 24 schilderijen in consignatie te geven. De verkoop verliep boven alle verwachtingen, waarna Arman het echtpaar introduceerde bij zijn vrienden en collega’s. Daaruit groeiden samenwerkingen met grote namen als Niki de Saint Phalle, Jean Tinguely, César, Bernar Venet en zoveel anderen. Later trok Arman naar New-York waar hij vrienden had. Zo opende hij voor Linda en Guy de poort tot de New-Yorkse kunstscène.
Er is geen succesformule
Knokke werd de nieuwe thuis voor Linda en Guy. Vandaag hebben ze er drie galerijen op de Zeedijk en het Albertplein, met de opening van een prachtig multifunctioneel paviljoen – geen kunstgalerij, want het gaat niet louter over kunst alleen – aan de Natiënlaan als kers op de taart. Guy Pieters blijft er bescheiden bij, praat liever honderduit over kunst, zijn passie voor het leven. “Ons mooie levensverhaal hebben we te danken aan ontmoetingen met mensen en wat geluk” steekt hij van wal. “We hebben ons niet vastgeklampt aan onze beginperiode, maar zijn altijd blijven vernieuwen. We zagen steeds ruimte voor het onverwachte, een eerste ontmoeting met nieuwe kunst”.
En hoe staat het met de relatie tussen kunstenaar en kunstgalerij? “Een kunstenaar wordt niet gemaakt door een galerij!” klinkt het nadrukkelijk overtuigend. “Als galerijhouder moet je kunstenaars stimuleren, prikkelen, vooruitduwen en motiveren om hun creativiteit te bestendigen. Je vraagt hen nooit om maatwerk voor jouw galerij, dat is volstrekt uit den boze. Ik ben zelf geen artiest, dus waarom zou ik een kunstenaar opdragen wat hij/zij moet doen? Bij de kunstenaars moet hun oeuvre centraal staan. Kunstenaars zijn bezig met zichzelf. Hoe belangrijker ze worden, hoe sterker de band met de galerij”.
Guy Pieters vervolgt: “Er zijn veel kunstenaars en daarvoor zijn er veel galerijen nodig. Iedereen moet zijn kansen krijgen. Een kunstenaar moet de kunstgalerij zoeken die best bij hem/haar past, om tot een hechte samenwerking te komen, een win/win voor beide”. Niet zonder trots, stelt Guy Pieters dat de vele – grote – kunstenaars die in zijn galerijen aan bod kwamen vrienden werden en tot hun overlijden trouw zijn gebleven. “De ene bracht de andere aan. Zo ook Jan Fabre, die me de conceptuele beeldend kunstenaar Kris Martin voorstelde”.
Kunst met vele facetten
Linda en Guy Pieters genieten in de eerste plaats internationale erkenning voor hun kunstgalerijen, maar er is veel meer. Zij steunen musea in alle Belgische steden met o.a. de publicatie van catalogi bij tentoonstellingen. Van deze expertise genieten inmiddels ook buitenlandse musea in o.a. Rijsel, Bordeaux, Lyon. Tal van publicaties zijn het resultaat van een hechte samenwerking tussen kunstenaars en het echtpaar. Het gaat bv. over boeken over kunstenaars n.a.v. exposities, of monografieën, waarin de volledige levensloop van een kunstenaar wordt gedocumenteerd.
Belgische kunstenaars begeleiden naar bekendheid over de grenzen is weer een ander facet. Een goede band met de Biënnale van Venetië is daarvoor de ideale basis met wereldpotentieel. Verder beheert Guy Pieters het internationaal nalatenschap van Marcel Broodthaers, die bekendheid verwierf met surrealistische accumulaties, objecten en environments.
Kunstles voor beginners
“Wij hebben kunst nooit geselecteerd, we hebben ze door diverse contacten op ons laten inwerken” antwoordt Guy Pieters op de vraag hoe hij het aanbod in zijn galerijen bepaalt.
“Kunst moet je zien als een beleving, niet als koopwaar met in het achterhoofd dat de waarde wel zal stijgen” gaat hij verder. “Je moet ervan genieten en afwachten of je het avontuur van een stijgende waarde zal mogen beleven”. Beginners moeten musea bezoeken om zich een eigen mening te vormen. De ontmoeting met kunst aangaan laat individuele smaken evolueren, leidt tot een scherpere eigen visie. Dat is de onmisbare basis voor wie overweegt wat met kunst te doen.
Tot slot mag de vraag naar zijn eigen favoriete kunstenaars niet ontbreken. “Het zijn vooral inspiratiebronnen” reageert Guy Pieters. “Kunstrichtingen als het Fauvisme en Kubisme. Maar als er namen moeten vallen, dan Pablo Picasso, René Magritte, Paul Delvaux en Salvador Dali. Die laatste meer omwille van de persoon dan zijn werk, wat ook geldt voor Andy Warhol”.
Natiënlaan 159, 8300 Knokke-Heist
T. 050 61 28 00
www.guypietersgallery.com
